Castricum, Nederland

Aanloop naar het feest der feesten (6)

14 maart 2018 - Castricum, Nederland

Als ik mijn zevende kruisje ruim ben gepasseerd, kom ik voor het eerst van mijn leven in het voetballand van mijn dromen: Brazilië. Een tafereel op het fameuze strand van Copacabana grijpt mijn blauwe kijkers meteen beet. Een mooie meid staat meer dan behendig te ‘futjeballen’. Dat zomerse plaatje roept jeugdherinneringen op. Voetballen op het strand van Egmond, waar zeelucht goed voor mijn bronchiën is. In Amsterdamse stadslucht speelt voetbal in de jaren 1950 de hoofdrol in mijn leven. Ik jongleer dag in dag uit met mijn bal van kunststof. Buurtjongens pingel ik moeiteloos voorbij, ik poort hen met het grootste gemak.

Twaalf jaren jong vergaap ik mij aan een andere balartiest, dan pas zeventien. Hij speelt tijdens het WK van 1958 in Zweden de sterren van de hemel en wint met Brazilië de glimmend gouden Coupe Jules Rimet. Wanneer de lichtvoetige Pelé - hem bedoel ik - twaalf is, vindt een oud-international van Brazilië dat het joch verandering van lucht nodig heeft. Valdemar de Brito, voormalig captain van ‘Esporte Norueste Bauru’, werpt zich als zaakwaarnemer op. Hij ontdekt dat de ‘pelota’ voor het talentje geen geheimen kent. De grote vent bloost van Pelé’s baltechniek. Koppend houdt het kereltje de bal zo vaak hoog dat het niet meer te tellen is. Hij mag zich bij Valdemar’s club aanmelden, hoeft dan niet meer naar school. Pelé krijgt - op zijn vaders verzoek - gewóne schoenen cadeau. Die kan pa zelf namelijk niet betalen.

Valdemar de Brito brengt de huilende tiener vervolgens naar São Paulo. Verandering van lucht. Pelé’s tranen wellen regelmatig op, want hij ziet z’n moeder niet meer. Onverdraaglijk. São Paulo blijkt een reusachtige stad met vreemde mannen, veel drukte, enorme herrie. Het manneke moet steeds met Valdemar mee om ergens te voetballen. Dat vindt hij wel leuk. Als die vreemde kerels er maar niet bij zijn.

Wat Pelé met de bal kan, is nog door niemand vertoond. Valdemar, redelijke zakenman, ruikt het grote geld. Hij weet dat hij iets bijzonders heeft ontdekt. En inderdaad, vijf jaar later is kleine Pelé een wereldberoemdheid voor honderden miljoenen mensen. Hij staat nog steeds op mijn netvlies afgebeeld in het shirt van de goddelijke kanaries. Dezelfde kleuren moet ik op mijn Hilversumse middelbare school dragen, geel shirt met blauwe broek van de gemeentelijke HBS aan de Schuttersweg. De in oktober (!) 1940  als Edson Arantes do Nascimento geboren Pelé scoort tegen Zweden. Zijn Brazilië wint de WK-finale van 1958 met liefst 5-2, vernedert daarmee de thuisspelende tegenstander. Het is de eerste wereldtitel voor het land, waar voetbal niet alleen passie, maar ook religie is. Het trauma van 1950 in eigen land - 2-1 verlies in de WK-finale tegen Uruguay - is enigszins goedgemaakt. De diepe wond helemaal verdrijven is onmogelijk.

Bijna zestig jaar later kom ik dus voor het eerst in mijn leven op het Latijns-Amerikaanse continent. Mijn reisdoel omvat onder meer São Paulo en Rio de Janeiro, immense metropolen. Ik wil het stadion der stadions van nabij zien, heiligdom Maracaña in Rio. Met wedstrijd, zonder wedstrijd, maakt me niet uit. Als ik maar kan zeggen dat ik onder de rook van die tempel heb gestaan. Eenmaal zover is het groot feest voor mij.

(wordt vervolgd, onderweg naar oktober 2018)

2 Reacties

  1. Marijke:
    14 maart 2018
    Aanloop naar het eigen Feest der Feesten, een ultieme bucketlistafvinking?
  2. R.Huguenin:
    14 maart 2018
    Herinner me het wk58 nog als de dag van gisteren. Als enigen in de omgeving hadden we tv. Dus alle wedstrijden 30-40 man in huis.......en iedereen bleef eten. Mijn vriendje Edu en ik , respectievelijk Pele en Garrincha, voetbalden regelmatig tegen een overtal aan " kaaskoppen" daar in Drachten. Uitslag was vaak in ons voordeel. Mooie tijden.Het Braziliaans elftal werd mijn favoriet bij de daarna volgende wk's. Tot 1974!

Jouw reactie