Aanloop naar het feest der feesten (10)

18 maart 2018 - Castricum, Nederland

Thuis waren wij niet kerkelijk, toch hoopt ook mijn moeder dat ik ‘dezelfde’ zal blijven, het jochie dat op school zijn best doet, zich netjes gedraagt én gek van voetbal is. Dan haalt hij ten minste geen kattenkwaad uit, zo zal zij hebben gedacht. Ze moest eens weten … 

Waar in mijn jeugd de bezorger van ‘Margriet’ en ‘Donald Duck’ wekelijks aan onze deur klopt, zorgt mijn moeder dat ik de reeks prachtige bladen met grootformaat foto’s aan mijn boekenbezit kan toevoegen. Ik meen dat zij er een daalder per stuk voor neertelt. Nog altijd beschik ik over enkele edities, die de beginjaren van de Europa Cup in uniek beeldmateriaal en spannende verhalen tot uitdrukking brengen. Zoals de artikelen over Europa Cup I, in de jaren 1950 vijf keer achtereen onder leiding van Alfredo di Stefano door de Koninklijke ‘merengues’ uit Madrid gewonnen. Ook latere fotoalbums met de successen van Feijenoord en Ajax wil ik per se allemaal bezitten.

Mijn jeugdjaren bij Victoria tellen alle als feestelijke jaren. Tijden, waarin het spel met de leren knikker op knollenvelden op winnen is gericht, waarin echter ook met ‘sixes' en schaatsen op Loosdrechts plassen aan andersoortige ontspanning wordt gedacht. Zelfs met briljante zomerse uitstapjes naar het buitenland, zoals met Euro Sportring naar Denemarken en voormalig Joegoslavië. Niet als serieus trainingskamp, wel om vriendschappelijke wedstrijden te spelen en ons te vermaken. En hoe! Bij gastgezinnen in Gentofte (Kopenhagen) en in een torenflat in Ljubljana overnachten, onvergetelijke avonturen.

Helaas is mijn private voetbalalbum in de loop der jaren uiteengevallen, geruïneerd. Nog wat losgelaten zwartwit fotootjes liggen fragmentarisch, on(chrono)logisch door elkaar. Ik ontdek jeugdleider Jan Hoveling op de ferry van het Deense Helsingør naar het Zweedse Helsingborg, met zijn pupillen op stap voor een dagtripje in Scandinavië. In Kopenhagen beleven we ‘groots feest’. Daar heerst een veel ruimere sexuele moraal dan in ons landje aan de Noordzee. In pretpark Tivoli bevolken we eerste rang bij dansshows met schaars geklede dames. In de winkelstraten van de Deense hoofdstad bestuderen wij in automaten foto’s tot in de details van blote dames. Hoe jong ook, als tieners zijn we zeker niet van steen. Het zeemeerminnetje aan de haven stelt daarbij vergeleken weinig voor.

Mijn Victoria-leven is vurrukkuluk. Het ene (kampioens)feestje volgt op het andere. Daar heb ik nog zo’n losse foto, waarop ik naast enkele fraai uitgedoste ‘dames’ onder meer oud-gediende Loek van der Werf ontwaar. Goh, hoe heten die andere kornuiten ook al weer? Kees Frakking, Adje van der Velde, Rinus Olivier, andere namen ben ik kwijt. En dat ene lieflijke meisje, waarmee ik op een ander plaatje sta te dansen. Antoinette …

Al bladerend wat teksten lezend komt het verleden weer langzaam tot leven. Niet dat het toen beter was, dat hoort de lezer mij niet zeggen. Wel is het zo, dat ik er nog eens graag naar zou willen terugkeren. Wie weet, begin oktober a.s., wanneer ik mij aandien op de grote feestdag en daar hopelijk vele ouwe makkers aantref. Kan ik met hen een verzuchting slaken, zoals ik die - geschreven door een supporter - in een zeer oude (papieren) Victoriaan terugvind.

‘Wat was er zondag weer een spanning, wat hadden wij het weer benauwd

Hoe was dat mogelijk, zult u vragen, want wind en regen maakten het toch koud.

Nu, daarvan hadden wij geen hinder, het EERSTE zorgde daar wel voor

Het begon eerst met een goaltje tegen, nu ja, toen werd er gelijkgemaakt.

Ze werden zelfs een tikje sterker, maar doelpunten, ho maar, dat werd verzaakt.

Toen, na de rust, kwam ‘het kwartiertje’, 2-1, 3-1, ’t kon niet op

Maar weer was het toen afgelopen, wij kregen de kous weer op de kop.

APWC kwam sterk opzetten, ’t werd 3-2, wij werden stil

Maar verder kon men hen beletten, zo kwam ook ’t einde, dus geen bittere pil.

Maar kerels, ’t volgend jaar heb medelijden, met ons, die steeds staan langs de lijn

Werk dus, win van ‘t begin tot ’t einde, dan zijn jullie kampioen en hebben wij geen pijn.

w.g. Één der velen

(wordt vervolgd, onderweg naar oktober 2018)

1 Reactie

  1. Marijke:
    18 maart 2018
    Al 10 aanlopen geproduceerd, een en al voorpret ter verhoging van de uiteindelijke feestvreugde in oktober in de vorm van jouw terugblikken en het oproepen van vele balkunstenaars overal ter wereld. Victorie!