(118) SAM69+, over bliksemindruk van Dordt

13 april 2015 - Dordrecht, Nederland

Maandag 13 april 2015

Maaskamers aan Merwede

Dordrecht brokkelt weinig tot niets in de eredivisie-voetbalmelk, maar drukt wel een stevige stempel op de geschiedenis van het Koninkrijk der Nederlanden. De stad met 120.000 inwoners, die in 1220 stadsrechten krijgt, is in de middeleeuwen een van de zes grote steden van Holland. In de 14e en 15e eeuw is Dordt zelfs de grootste, belangrijkste stad van Holland en kan zij zich met Antwerpen meten.

Het historierijke ‘eiland’ – want door veel water omgeven -  beschikt over zeer fraaie, oude panden, het centrum telt honderden monumenten. Bij het drierivierenpunt vloeien Oude Maas, Noord- en beneden-Merwede bij elkaar en vormen een grote plas. Aan de overkant kijken Zwijn- en Papendrecht naar de plek waar ‘schapenkoppen’ huizen, de bijnaam voor Dordtenaren. Wie over de Oude Maas vaart, kan de erfenis van de Hollandse handelsgeest bespeuren. Puike pakhuizen en kapitale koopmanswoningen. Patriciërswoningen hebben houten uitbouwtjes met raampartijen - zogenoemde maaskamers - die maximaal uitzicht op het water bieden. Zeer bekend is het speciale Dordtse licht, dat legio schilders inspireert het drierivierenpunt met zicht op de stad te vereeuwigen.

Bij stadspoort ‘Groothoofd’ waren schepen door het zogeheten stapelrecht verplicht aan te meren. Zij moesten hier hun goederen opslaan en verhandelen. Dat vonden zij niet geslaagd. ‘Hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt’, wordt ermee in verband gebracht. Andere verklaring is dat schepen vaak op zandbanken vastliepen. Dordt wordt van het privilege behoorlijk rijk.

Waar je behoorlijk moe van wordt, zijn de 275 treden van de Grotekerktoren. Doen of niet doen, dat is als altijd de kwestie. Vlakbij de kathedrale kerk staat het brugwachtershuisje van de Leuvebrug, waar de Dordtse schrijver Cees Buddingh aan zijn oeuvre werkte. Ik herinner mij van de middelbare school nog heel goed zijn gedicht ‘De blauwbilgorgel’, dat ik uit mijn hoofd kende. Het begon zoiets als ‘Ik ben de blauwbilgorgel, mijn vader was een porgel, mijn moeder was een porulan, daar komen vreemde kind’ren van, raban, raban, raban’. Dordt brengt met Top Naeff ook een beroemde vrouwelijke auteur voort.

Op de Visbrug staan de beroemdste zonen van de stad. Johan en Cornelis de Witt, in brons gegoten. Raadspensionaris Johan is in de 17e eeuw de ‘machtigste man ter wereld’. In het rampjaar 1672 wordt het duo van hoogverraad beschuldigd en door hysterische Oranjeklanten uiteengescheurd. Niet best, ik houd niet zo van die gruwelverhalen. Ik erger me al aan de tribuneklanten van het andere ‘Oranje’.

Een eeuw eerder – in 1572 – wordt in de Statenzaal van het voormalige Augustijnenklooster de basis van het huidige Nederland gelegd. Stadhouder Willem van Oranje krijgt onvoorwaardelijke steun van de twaalf Hollandse steden om het verzet tegen de Spaanse overheerser Filip II te leiden.

Dordrecht, geen openluchtmuseum, maar een levende stad. Het oude centrum is klein en compact, verdwalen is onmogelijk. Voor een kort bezoek kun je er dus best op de bonnefooi op pad gaan. Je kunt ook kiezen voor een bewegwijzerd ‘Rondje Dordt’. En houd het Dordtse licht goed in de gaten, dat is heel speciaal.

   

2 Reacties

  1. Truus de Vries:
    13 april 2015
    Dordrecht is een stad waar ik nog eens heen wil.
    Er zijn daar veel archeologische opgravingen gedaan. Er is o.a. een dijk gevonden uit de eerste eeuwen na Christus.
    Ze konden toen dus al dijken maken. De eerste dijken hier zijn uit latere tijd, want het was hier hoog. Er lag nog veel veen.
  2. Tineke:
    13 april 2015
    Vergeet bij een volgend bezoek aan Dordrecht Villa Augustus niet. In en bij de oude watertoren zijn een creatief hotel en Grand Café ontstaan, omringd door een prachtige groenten en kruidentuin. Helemaal geweldig bij mooi weer als je op het terras kunt genieten van aparte hapjes (uit de tuin natuurlijk).