(392) SAM69+: ‘Tenerife, tijdje terug’ (32)

12 januari 2016 - Los Silos, Spanje

Dinsdag 12 januari 2016

Maar ja, nergens staat mannenkoor vermeld, hoewel zij allemaal keurig in het pak steken, daar niet van. Allemaal mét stropdas, geen Woutertje te bekennen in het bos muzikanten. Het concert is georganiseerd door El Secreto de Tenerife van Isla Baja onder de noemer Los Caprichos Musicales de la Isla Baja 2007, in het kader van Il Ciclo de Música Vocal y Instrumental. Cultuur, cultuur, cultuur. En wat kunnen wij ons Spaans weer ophalen. En ons Engels: ‘Musical Whims’. En ons Duits: ‘Laune auf Musik’. Dat belooft wat!

Het uitgelopen ‘pleintje van het licht’ in Los Silos is zonnig gestemd. Als we de kasseienstraat del Olivo bestijgen, glimt het witte kerktorentje ons tegemoet. Erna maakt nog een stop bij het schattige ‘Plaza de la Constitución’ uit 1978 aan onze rechterhand, waar de peluqueria uitziet op rustieke buitenbankjes en houten balkonnetjes.

We zijn bijna op het centrale plein. Op alle hoeken en in de zijstraatjes staan druk gesticulerende Spanjaarden in zondagse kledij, in afwachting van wat komen gaat. Opeens bombarderen de kerkklokken ons met een lange, blikken inleiding om het ronde uur van elf. Na een tintelend intro volgen paukenslagen, in juiste volgorde van één tot en met elf.

Don Remo, in betonnen hoofd naast de kerk op een half door de zon beschenen sokkel, staart ongeroerd naar de overkant. Zou hij zijn gelaat een kwartslag naar links draaien, kon hij van het vrolijke geroezemoes op Plaza de la Luz meegenieten. Eerst voor alle zekerheid maar weer even een plasje doen in de bibliotheekbijgebouwen, om ruimte te creëren voor koffie en het biertje, een ‘grife’. Ik bestel dit keer een kleintje, zeker geen grande, por favor, het is nog vroeg.

Wij installeren ons op de hoek van het terras, wat je noemt balcon loge. Slechts de pal voor het podium opgestelde VIP-stoeltjes bieden een betere positie. Een groot damesgezelschap wandelt statig de kerk uit, voorzichtig op de steile stenen traptreden, en gaat het Ayuntamiento op huisnummer 9 binnen. Een duif deponeert een klodder op een van de VIP-stoelen. Ik ben het met de vredesvogel eens - vrijheid en gelijkheid.

Wanneer de beiaardier van de kerk zich om half twaalf weer in een lange riedel uitslooft - “Hij doet dat best gevoelig”, zegt Erna met haar wijsvingers in de oren - komt de damesgroep het gemeentehuis uit en hobbelt naar de nog steilere zes hoge stenen treden van het bordes dat naar het culturele centrum voert, waarachter de patio met houten balkons van onder meer de bibliotheek en ons toilet.

Knalrode klep

De genodigde dames (zijn zij de VIP’s?) hebben allemaal een spierwitte pet met brede knalrode klep in hun hand. Petten zijn toch voor op je hoofd, peins ik me suf. Niet bij deze ladies. Het rood en wit geeft mij een flauw vermoeden van de gemeentekleuren van La Villa de Los Silos.

Uit alle hoeken duiken muzikanten en muzikantes te voorschijn, instrumenten in de hand: saxofoon, klarinet, trompet, koffer met hobo, dwarsfluit. Het lachende zonnetje schijnt stralend.

(wordt vervolgd)