(484) SAM70+, over begeerten in blauwe zee

13 april 2016 - Ischia, Italië

Woensdag 13 april 2016

Bonaparte en Malaparte

Italiaanse eilanden liggen geankerd in het blauw van de Middellandse Zee. Daarmee roepen zij onze begeerte op, zoals in vroeger tijden naburige machten werden verleid. Met authenticiteit sluiten die eilanden zich voor een deel af van de wereld eromheen. Niet zo lang geleden bezoeken wij Sardinië, met hoofdstad Cagliari achter een beschutte, uitnodigende baai. In een toer over het eiland ontdekken we ongerepte, grillige kusten met verlaten stranden. We maken een stadswandeling over stadswallen van Alghero, waar kerken meer aan Spanje dan aan Italië doen denken. Het oude Castelsardo trekt bijzondere aandacht, omdat bochtige straatjes tussen hemelblauw en blauw van de zee hangen.

In Bosa treffen we Sardijnse charme, waar de kasteelruïne van Serrevalle hoog boven de gekleurde huisjes van het stadje uitsteekt. Aan het eind van de wereld, op granieten achtergrond, ligt aan de westkust Kaap San Marco in totale eenzaamheid. Ooit staat Sicilië ons nog eens te wachten. Hier hebben ‘Oude Wereld’-culturen hun erfgoed achtergelaten. Neem het Duomoplein in Catania uit het begin van de 18e eeuw. Of de Magionekerk in Palermo, mooi voorbeeld van Normandische architectuur uit de 12e eeuw. In Syracuse waan je je in een grote Griekse stad, ‘de mooiste van allemaal’, volgens Cicero. Natuurlijk zullen we op Sicilië niet om de grootste vulkaan van Europa heen kunnen - 3.350 meter hoog.

Tot de Toscaanse archipel behoren het eiland Giglio en het belangrijkste, meer bekende eiland Elba. De laatste heeft een diep ingesneden, steile kustlijn, die door bergen wordt gedomineerd. Het is een aantrekkelijke bestemming door het zachte klimaat, dat ook wijnbouw goed mogelijk maakt. Voor een spannend avontuur zouden we Stromboli moeten aandoen, een vulkaan in zee die slechts uit een eruptiekegel met behoorlijke reputatie bestaat. Op een kwartiertje varen ligt ook nog de basaltrots Strombolicchio, die met zijn grillige massa vijftig meter boven de glasheldere zee uitsteekt. Daar is het vast lastig om tentharingen in de bodem te slaan. Dan Vulcano, het eiland dat half slaapt. De laatste eruptie hier dateert uit het einde van de 19e eeuw, maar zwavelhoudende modderbaden, fumarolen en miniatuurvulkanen van modder getuigen van vulkanische activiteit. We kunnen een wandeltocht langs de krater maken, op goede, hoge wandelschoenen, want hij is met zwavel bedekt. Neusknijpers mee dus!

Met onze recente ervaring van Ischia - en eventjes Procida - bevonden wij ons op de ‘schildwachten die langs de Golf van Napels de wacht houden’. Zuidelijk daarvan ligt die andere bewaker - Capri -, favoriete verblijfplaats van sommige Romeinse keizers. Talloze romantische schrijvers uit de 19e eeuw hebben dit eiland verheerlijkt. Tegen de kliffen, die in het smaragdgroene of turkooizen water wegzinken, hangen villa’s waarvan ‘Villa Malaparte’ de bekendste is.

Wij verbleven op Ischia in Hotel Karel de Grote, een kleurrijk complex, hangend op een helling tegen de berg Epomeo. Paradijselijk eiland in de vorm van een puntige hoed met thermen die ook aan vulkanische origine zijn te danken. Voorlopig staat deze ‘Italiaanse hoed’ mij goed, met een poging om verheerlijkend over deze Napolitaanse ‘poortwachter’ te berichten.

2 Reacties

  1. Marijke:
    13 april 2016
    En dat alles wat je hierboven beschrijft op slechts een paar uurtjes vliegen af van ons lage landje aan zee, waar de enige uitbarstingen niet die van vulkane zijn, maar namens de Nam. De wereld is wonderbaarlijk. De mensheid ook.
  2. Marijke:
    13 april 2016
    vulkanen bedoel ik...