We gaan naar Rio … de Janeiro … (3)

13 augustus 2016 - Rio de Janeiro, Brazilië

Sinds mijn tienerjaren volg ik de Olympische spelen via de televisie. Die van 1956 spelen zich nog ver van mijn bedje af, wij hebben thuis geen televisie. Bovendien gaat Nederland niet naar de Spelen van Melbourne, want de Sovjet-Unie valt Hongarije binnen. Vijftig jaar later biedt voorzitter Erica Terpstra namens NOC*NSF de sporters verontschuldigingen aan.

Na Melbourne bekijk ik elke Olympiade. De zomerspelen van Rome - zeventiende moderne editie - zijn in 1960. De chef de mission van Team NL tijdens Rio’s Spelen 2016 moet nog worden gebaard, hij komt op 1 januari 1961 ter wereld. Mij boeit vanaf 1960 vooral atletiek, moeder aller sporten. In Rome sprint ‘zwarte gazelle’ Wilma Rudolph uit Amerika naar drie gouden medailles. Als een hinde wint zij de 100 en 200 meter én de 100 meter estafette. Goud op de 100 meter mannen gaat naar Armin Hary, een Duitser die het wereldrecord al vóór de Spelen op tien seconden rond brengt. Buiten mijn gezichtsveld opereert een achttienjarige lichtzwaargewicht bokser. Cassius Clay is zijn naam, later Muhammad Ali. Hij verovert een gouden plak.

Ik ken sindsdien alle Olympische steden achtereen uit mijn hoofd, zonder zo’n Olympiade te hebben bijgewoond. De M (van Maurits?) komt in die reeks veelvuldig voor. Na Melbourne (1956) volgen Mexico City (1968), München (1972), Montreal (1976) en Moskou (1980). Dit jaar 2016 staat Rio in de schijnwerpers, de metropool die wij als deze Olympics achter de rug zijn nog dit jaar willen verkennen. Voor 2020 is de Japanse hoofdstad Tokio - na 1964 - opnieuw aangewezen. Wordt het in 2024 mogelijk Madrid? Nog mooier: Maastricht in 2028? Kanjer ET zou dat, honderd jaar na Amsterdam, ‘magistraal’ vinden.

Na Rome toen en Rio nu kom ik via een gedachtekronkel op Romario. Atletiek is gaaf, voetbal blijft mijn speeltje. Romario de Souza Fario - “beetje moe” - was topspits van PSV Eindhoven. Het buitenbeentje dat politicus in Brazilië wordt, scoort altijd. Hem treft het geluk dat hij een coach heeft - Guus Hiddink -, die met de grillen van de Braziliaan weet om te gaan. Dat lot blijk voor ‘Lord of the Rings’ Yuri van Gelder niet weggelegd. Diens escapades brengen Maurits H. ertoe om de finalist in het Olympisch turnonderdeel ringen voortijdig naar huis te sturen. De voorzieningenrechter oordeelt. “Yuri is terecht naar huis gestuurd. Hij heeft te veel biertjes gedronken”.

Uit mijn voetbalverleden herinner ik mij een avond vol jeugdige overmoed. Vlak vóór een wedstrijd giet ik behoorlijk wat gele rakkers naar binnen. De volgende dag speel ik een dijk van een wedstrijd. Zo’n finale kans wordt Lord of the Rings ontnomen. Hij zal beseffen dat hij - ‘beetje dom’ - dit aan zichzelf heeft te wijten. Zijn pech is dat hij geen ‘Guus Geluk’ aan zijn zwakke zijde had. Guus H. zou een andere oplossing dan Maurits H. hebben bedacht. Nu zijn alleen verliezers over. Met een nare smaak aan Team NL.

Enfin, ik neem straks zelf enkele glazen op een samba-avond in Rio. Om die smaak weg te spoelen.

2 Reacties

  1. Marijke:
    13 augustus 2016
    Sport verbroedert? Sport slaat bruggen? Mwahhh....
  2. Cor Kluijtmans:
    20 augustus 2016
    Ja, dat "beetje moe" van Romario herinner ik me ook nog. Prachtig hoe je de brug slaat van Guus naar Maurits. Je hebt helemaal gelijk met je beoordeling van de maatregel, alhoewel er wel wat meer speelde dan die biertjes, maar dan nog.
    Grappig ook al die steden die met een M beginnen en de Olympics in huis hadden.