Magisch Marrakech is achter onze rug

4 maart 2018 - Marrakech, Marokko

Bijna negen eeuwen geleden begint de bouw van een roze muur om Marrakech als bescherming van de stad tegen vijandelijke invallen. Daarna is dit imposante bouwwerk, dat het karakter van de stad bepaalt, uitgebreid en hier en daar gerestaureerd. De totale lengte bedraagt bijna twintig kilometer, het aantal torens zo’n tweehonderd en het aantal poorten circa twintig. Wij vallen Marrakech door ‘Bab Agnaou' binnen, een van de poorten in die oude stadsmuur. Als toerist zijn we verre van vijand, al kunnen we de inscripties uit de koran op deze ‘Berber-poort’ niet ontcijferen. ‘Agnaou' blijkt Berbers voor ‘zwarte mensen’.

De binnenstad met zijn smalle doolhofstraatjes en binnenplaatsen heeft ons hart doen kloppen. De medina zelf is kloppend hart van de stad rondom het onvergetelijke centrale plein Jemaa el Fna. Op deze enorme publiekstrekker bekeken wij de altijd aanwezige bedrijvigheid en begonnen we enkele keren aan een zoektocht door de soeks. Hoe vaak zijn we hier niet ‘aan ons jasje getrokken’ om aangeboden waren voor een al dan niet onderhandelbaar aantal dirhams te kopen …

De vrijwel volledig bewaard gebleven medina van Essaouira vergeten wij evenmin gemakkelijk. Via stadspoorten Bab Es Sebaa, Bab El Minzah en Bab Doukkala flaneerden we regelmatig over de hoofdslagader van de oude stad. Onverwacht van de ene riad naar de andere. We zagen ook hier het Marokkaanse straatleven, waar cafeetjes door mannen worden bevolkt. Vrouwen hebben het binnenshuis voor het zeggen, dat heb ik als reiziger aan den lijve ervaren. De ene riad blijkt echter de andere niet …

We hebben van onze cultuurschok genoten. Wandelingen door medina’s, wandelingen langs het strand, meer wilden we eigenlijk niet. De ontmoeting met Sabine en Serge, onze Belgische vrienden uit Brussel, leidde tot een aantal gezellige maaltijden. Van tajines en couscous tot spaghetti met zeevruchten. Soms ontbrak het alcoholische karakter, dat zou onze pret echter niet drukken. Onze ervaringen gaan we een keer - vermoedelijk in het Brusselse stadsleven - nog eens in woorden en plaatjes uitwisselen. Ongetwijfeld komt het uurtje massage, dat Erna en Sabine in onze eminente Riad Al Madina ondergingen, uitgebreid aan de orde. Een ‘vrij’ uurtje dat Serge en ik op eigen manier invulling gaven …

Onvergetelijk is onze gezamenlijke zoektocht door de soeks van Marrakech om een ‘cyber café’ te vinden. Noodzakelijk om digitale reispapieren te printen, zowel voor onze zuiderburen die met EasyJet vlogen, als voor ons, Transaviagangers. Laat het voor de Belgen een geslaagde queeste zijn geweest, voor ons een overbodige. Een papieren afdruk werd ons nergens bij het inchecken op de luchthaven gevraagd. Vreemd, want de opdracht op onze smartphone was toch overduidelijk.

Het spannendst diende de lange dag van onze terugvlucht zich aan. Niet alleen omdat onze pick-up chauffeur een half uurtje later dan afgesproken langskwam, met name door de berichten dat Transavia-piloten in staking zouden gaan. Toen wij niettemin om middernacht op Schiphol landden, vernamen we dat de bestuurders van ‘kisten door het luchtruim’ met ingang van de nieuwe dag hun stuurknuppels niet wilden hanteren … 

“Geluk dwing je af”, meld ik Erna.

2 Reacties

  1. Marijke:
    4 maart 2018
    De vakantiewereld als lopend buffet: schep maar op! Geluk is waar je het vindt, vaak niet waar je het zoekt en gelukkig zijn moet je durven.
    Dat was dus Marrakech, dat was Marokko en mooie herinneringen kan niemand jullie meer afpakken. Op naar nieuwe herinneringen!
  2. Cor Kluijtmans:
    23 april 2018
    Mooi hoe Marijke het verwoordt. Ik had na Marokko een heel voldaan gevoel, nadat ik er met tegenzin naar toe reisde. Iedere minuut in dat land was het waard en ik had een totaal verkeerde voorstelling van dat land en zijn mensen. Ik zou zeggen: alle zeurpieten in Nederland en België een keer verplicht naar Marokko!