Tavira, topper tussen twee troonjuwelen (deel 2)

1 januari 2019 - Faro, Portugal

Dralend langs de branding haalt een groep Canadese oudjes ons in. Moedig aan de wandel, een enkeling prikt met Nordic wandelstokken sporen in een lange, bochtige lijn. Aan de steunpilaren zitten drietenige pootjes, waardoor wij op onze terugweg in eerste instantie vermoeden het spoor van een reuzenalk te hebben gevonden. Jonathan Seagull, where are you? Dan beseffen we opeens weer dat een prikploeg uit Toronto aan het werk is geweest.

Terug naar onze studio passeren we de uitspanning, waar de tafeltjes ruim zijn bezet - lunchtime - en anderzijds tientallen ankers een kerkhof van roestige, ijzeren staketsels vormen. Verzameld door een Portugese historicus om vergane glorie van zeevarende schepen te eren? Helaas ontbreekt enige uitleg of nadere toelichting. We willen wel een salade met seafood aanbidden, zoals op een uithangbord staat gekalkt. Die kunnen we echter schudden, het is eerste kerstdag. Dus staat slechts één menu op het programma, eentje van twintig euro, bestaande uit drie voorgeschreven gangen.

Feliz Natal zonder keuzevrijheid. Voorgeschreven kost, waar wij ons rond het middaguur, ondanks de lange wandeling, niet toe voelen aangetrokken. Jammer, maar het is niet anders. Bovendien staan alle tafeltjes in de buitenlucht, in het zonnetje met of zonder parasol, met gerede kans om rokers aan je zij te hebben. Laten wij daar nu een kersthekel aan hebben!

Faro is evenmin onbekend terrein, Erna herkent de grote parkeerplaats aan de rand van de oude stadskern onmiddellijk. Wij zijn dit keer met de trein gekomen en verkennen de stad lopend. De eerste etappe was overigens op de fiets, een klein half uurtje naar het station van Tavira trappelen om vandaar een treinretourtje naar Faro aan te schaffen. Twee loketten in de hal van het intieme stationnetje staren ons met gesloten luiken aan. We zijn aan de vroege kant voor de trein van 11 uur 39. Een man en een vrouw zitten naast elkaar op een bankje in de knusse hal. Wanneer ik vrijpostig vraag waarheen de reis voert, knikken zij positief bij het noemen van bestemming Faro. De man is Brits en spraakzaam. De vrouw blijkt naderhand Duitse, tegen de verwachting in niet bij hem te horen en tamelijk stug in haar manier van reageren. To be or not to be in, that’s Brexit.

Iemand anders - een vriendelijke Portugees - legt ons uit dat het loket ongeveer een kwartier voor aankomst van de trein open gaat. Wij hebben nog ruim een half uur over en begeven ons naar de nabije Lidl, op steenworp, waar we volgens mij vast een koffie zullen kunnen slurpen. Het barretje pal naast het station oogt niet aantrekkelijk, met z’n Portugese mannekes en hun rokertjes. Vandaar onze keuze om over het vrijwel volle parkeerterrein - Park & Ride is ook hier kennelijk goede gewoonte - naar de supermarkt van Duitse origine door te steken, waar wij al eerder hebben geboodschapt. Riant ruime winkel, riant ruim assortiment én een piepkleine koffiecorner met zitje aan tafeltje. Hoe geurig wil de Hollandse koffieleut het hebben? “Doe er maar voor ieder een pastel de nata bij, senhora, faz favor”.

(wordt vervolgd)

Maak je reisblog advertentievrij
Ontdek de voordelen van Reislogger Plus.
reislogger.nl/upgrade

Foto’s

2 Reacties

  1. Marijke:
    1 januari 2019
    Aangenaam toeven bij of all places Lildl! Hoe 'thuisig' kun je het hebben. Onder de zon niks nieuws? Onder de zon dus wel een uniformig kerstmaal, wat niet kersterig klinkt.
    Het loket ging op tijd open en hadden jullie de koffie op tijd op?
    Horen we vast wel in het 'wordt vervolgd'.
    Van onze familie vernomen dat het bij hen en dus bij jullie zalig weertje is! Jullie foto's tonen dat ook duidelijk aan. Hmmmmm, nice! Een goed 2019-begin!
  2. Cor:
    7 januari 2019
    Heerlijk dat je het 'oude' woord staketsel gebruikt. Het is als oude groente uit lang vervlogen tijden. Dat station van Tavira moet toch wel behoorlijk buiten het stadje liggen als jullie er met de fiets al 30 minuten over doen. Maar....zo zie je wel wat. Begrijpelijk dat dan in de Lidl een koffiebarretje te vinden is (trouwens in Nederland nog nergens gezien, maar daar liggen de stations dan ook niet op 30 minuten fietsafstand van de kern).